Nazwa łacińska: Blumeriella jaapii
Rodzaj patogenu: Choroba grzybowa.
Sprawca choroby: Drobna plamistość liści drzew pestkowych wywoływana jest przez grzyb Blumeriella jaapii. Patogen poraża przede wszystkim liście wiśni i czereśni, prowadząc do ich przedwczesnego opadania oraz osłabienia drzew.
Drobna plamistość liści drzew pestkowych jest jedną z najważniejszych chorób liści wiśni i czereśni. W sprzyjających warunkach może powodować masowe opadanie liści jeszcze przed zbiorem owoców, osłabienie wzrostu drzew oraz ograniczenie plonowania w kolejnym sezonie.
Drobna plamistość liści to choroba grzybowa występująca głównie w sadach wiśniowych i czereśniowych. Patogen zimuje na opadłych, porażonych liściach pozostających pod drzewami, które stanowią podstawowe źródło infekcji w kolejnym sezonie.
Pierwsze wysiewy zarodników następują zwykle podczas kwitnienia drzew, szczególnie w okresach deszczowej pogody. W kolejnych tygodniach dochodzi do infekcji wtórnych, które mogą powodować bardzo szybkie rozprzestrzenianie się choroby w całym sadzie.
Podobnie jak w przypadku brunatnej zgnilizny drzew pestkowych, skuteczność ochrony zależy od wczesnego rozpoznania zagrożenia i terminowego wykonania zabiegów.
Pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj pod koniec maja w postaci niewielkich brązowych plamek na liściach. Wraz z rozwojem choroby liczba plam szybko wzrasta, a starsze zmiany przybierają szarozielone zabarwienie.
Plamy najczęściej występują na obrzeżach liści i mogą łączyć się w większe skupiska. Porażone liście stopniowo żółkną, a następnie przedwcześnie opadają z drzew. Przy silnym nasileniu choroby całkowita defoliacja może nastąpić jeszcze przed zbiorem owoców.
Sporadycznie objawy obserwowane są również na szypułkach i owocach. W takich przypadkach jakość plonu dodatkowo ulega pogorszeniu.
Największe zagrożenie występuje podczas deszczowej pogody oraz wysokiej wilgotności powietrza. Długotrwałe zwilżenie liści sprzyja kiełkowaniu zarodników i rozwojowi infekcji.
Źródłem infekcji są opadłe liście pozostające w sadzie po zakończeniu sezonu. Im większa ilość porażonych resztek roślinnych, tym większe ryzyko wystąpienia choroby w kolejnym roku.
Ryzyko wzrasta również w sadach o ograniczonej przewiewności oraz tam, gdzie utrudnione jest szybkie obsychanie liści po opadach.
Najgroźniejszym skutkiem choroby jest przedwczesne opadanie liści. W rezultacie drzewa tracą znaczną część powierzchni asymilacyjnej odpowiedzialnej za produkcję substancji odżywczych.
Wczesna defoliacja powoduje zaburzenia dojrzewania owoców, które mogą słabiej się wybarwiać i tracić wartość handlową. Choroba wpływa również na tworzenie pąków kwiatowych na następny sezon, co może prowadzić do spadku plonowania. Dodatkowo drzewa stają się bardziej podatne na uszkodzenia mrozowe.
Podstawą profilaktyki jest dokładne usuwanie lub rozkładanie opadłych liści, na których zimuje patogen. Ograniczenie źródeł infekcji znacząco zmniejsza presję choroby w następnym sezonie.
Ważne znaczenie ma również regularny monitoring sadu od początku sezonu oraz odpowiednie prowadzenie koron drzew poprawiające przewiewność. Dobre efekty przynosi także kompleksowa ochrona przeciwko innym chorobom drzew pestkowych, które mogą dodatkowo osłabiać rośliny.
Skuteczna ochrona wymaga połączenia zabiegów higienicznych z odpowiednio dobranym programem fungicydowym. Szczególnie ważne są zabiegi wykonywane w okresach największego ryzyka infekcji, przypadających zwykle od kwitnienia do lata.
Regularne lustracje sadu pozwalają szybko wykryć pierwsze objawy i ograniczyć rozwój choroby przed wystąpieniem masowego opadania liści. W sadach wiśniowych i czereśniowych działania ochronne mają kluczowe znaczenie dla utrzymania zdrowotności drzew i stabilnego plonowania.
