Szkodniki

Szkodniki

113 Artykułów

Mszyca ziemniaczana smugowa

Artykuł

Mszyca ziemniaczana smugowa

W wyniku żerowania następuje skręcenie liści i zahamowanie wzrostu pędów.

Mszyca wiśniowo-przytuliowa

Artykuł

Mszyca wiśniowo-przytuliowa

W wyniku żerowania tej mszycy następują duże szkody w szkółkach oraz młodych nasadzeniach.

Szczury

Artykuł

Szczury

Brązowawe lub szarawe gryzonie z ogonem o długości zbliżonej do długości ciała.

Rybiki cukrowe

Artykuł

Rybiki cukrowe

Rybiki cukrowe często występują w ciemnych, wilgotnych i ciepłych pomieszczeniach.

Chowacz galasówek

Artykuł

Chowacz galasówek

Chowacz galasówek to szkodnik w rzepaku. Larwa jest umiejscowiona w galasach.

Mszyca ziemniaczana

Artykuł

Mszyca ziemniaczana

W wyniku żerowania liście fałdują się i odbarwiają, a wzrost roślin jest silnie zahamowany i często rośliny nie wytwarzają pąków kwiatowych i nie kwitną. Podczas żerowania wydalana jest rosa miodowa.

Miodówki

Artykuł

Miodówki

Małe owady, o skrzydłach błoniastych bez poprzecznych żyłek.

Muchy

Artykuł

Muchy

Muchy domowe mogą przenosić pasożyty jelitowe lub ich jaja oraz są potencjalnymi nosicielami chorób, takich jak czerwonka, grypa żołądkowa, dur brzuszny, cholera i gruźlica.

Pluskwy

Artykuł

Pluskwy

Ukłucia pluskiew mogą być źródłem ostrych podrażnień u niektórych osób, skutkując bezsennością, brakiem wigoru i apatią, zwłaszcza u dzieci. Intensywne żerowanie pluskiew bywa źródłem niedoborów żelaza u niemowląt. Ukłucia często wywołują twarde, białawe opuchnięcia.

Pordzewiacz śliwowy

Artykuł

Pordzewiacz śliwowy

Uszkodzenia: wiosną - żółtobrązowe plamki na skórce pędów; latem - marmurkowatość i kruchość liści; jesienią - skrócenie międzywęźli, srebrzenie liści.

Prusak

Artykuł

Prusak

Dorosłe osobniki osiągają długość 10–15 mm; ubarwienie żółtobrązowe z dwoma wzdłużnymi ciemnymi znamionami na przedpleczu; skrzydła dobrze rozwinięte u obu płci; łatwo wspinają się po pionowych szorstkich i gładkich powierzchniach.

Ptaszyniec kurzy

Artykuł

Ptaszyniec kurzy

Dorosłe mają 0,7–1,0 mm długości; idiosoma owalna, ubarwienie ciała od bezbarwnego po jasnoczerwone lub szaroczarne (jeśli zawiera częściowo przetrawioną krew); chelicery samic dobrze rozwinięte, wąskie na końcu i osiągające długość około połowy długości idiosomy; powierzchnia grzbietowa wyposażona w parę szczecin (setae).